Po "Wiośnie Ludów" władza austriacki postanowił rozbudować sieć kolejową dodatkowo zharmonizować ją do celów wojskowych plus gospodarczych (połączenie z kolejami górnośląskimi). W 1851 wydał zestaw przepisów normalizujących eksploatację kolei, tzw. "Eisenbahnbetriebsordnung (EBO)".
Po wojnie krymskiej Wiedniowi w szczególności zależało do rozwoju tego środka transportu do wnętrza Galicji , w środku kierunku granicy rosyjskiej i w środku rejonach przygranicznych z Włochami, z uwagi na ciągłe zamieszki do wnętrza tej części państwa. Szybko atoli zorientowano się, że monarchii Habsburgów na to nie wichrzyć się - konieczna okazała się przekształcenia własnościowe poszczególnych linii dodatkowo do wnętrza połowie lat 50. dola państwowe austriackie i węgierskie zostały sprywatyzowane (przejął je w zasadzie środki pieniężne francuszczyzna Rotschilda), mimo to ich nazwy zawierające jednostka Staatsbahn (Staatseisenbahn) pozostały nie zmienione. W 1854 68% kilometrów linii znajdowało się w dalszym ciągu wewnątrz rękach państwa (924 km z 1.355 km), z kolei w środku 1866 pozostało do wnętrza nich wyłącznie 18 kilometrów.
Pierwszą ważniejszą inwestycją po Wiośnie Ludów było inauguracja linii Cegléd – Szegedyn (Węgry) oraz rozszerzenie do Timiszoary (Temesvár) do wnętrza 1857; rok kalendarzowy z kolei do stacji Jaszenova (Alsójeszenő) (połączenie z koleją Oravica – Báziás), kolejka OÁVT. W 1878 przedłużono sektor z Timiszoary do miasta Orszawa (Orşova). W Banacie do wnętrza 1856 otwarto linię Oravica (Oravicabányá) – Bela Crkva (Fehértemplom )– Báziás (port powyżej Dunajem) oraz była to w takim razie pierwsza kolejka na obecnych terenach Rumunii i Serbii. W 1863 odnotowano zryw pierwszej kolei górskiej na terenie dzisiejsze Rumunii (krótki sektor Oravica – Anina).
W 1857 pociągi ruszyły na linię Szolnok – Debreczyn (Debrecen) prywatnej kolei Tiszavidéki Vasút (TVV) / Theißbahn, która zbudowała dużą sieć we wschodnich Węgrzech. W następnym roku powstało gałąź Püspökladány – Oradea (Nagyvárad) i linia Szolnok – Arad. W 1860 TVV ukończyła linię Debreczyn – Nyíregyháza – Miszkolc – Koszyce (Kassa).
W austriackiej części państwa do wnętrza 1858 poprowadzono rząd ze stolicy do Linzu (k.k. priv. Kaiserin-Elisabeth-Bahn), i dwójka lata po pewnym czasie dotarła kobieta do Salzburga (granica bawarska).
W latach 1858-61 sieć kolejowa dotarła do Galicji Wschodniej - wybudowano linię Bochnia – Lwów towarzystwa k.k. priv. galizische Carl-Ludwig-Bahn / Kolej Karola Ludwika oraz była to pierwsza kolumna na terenie obecnej Ukrainy.
W latach 60. królewska sieć kolejowa znalazła się do wnętrza granicach Chorwacji - wewnątrz 1861 ukończono linię Buda – Székesfehérvár – Nagykanizsa – Čakovec (Csáktornya) – Pragersko (Pragerhof) do połączenia z linią Wiedeń – Triest (k.k. priv. Südbahn / cs.kir. Déli Vasút). Natomiast w środku 1862 otwarto trasę Zidani Most (Steinbrück) – Zagrzeb – Sisak (Sziszek, k.k. Südbahn).
Po klęsce do wnętrza wojnie z Prusami, podczas gdy to wróg zniszczył most do wnętrza pobliżu Bogumina dodatkowo odciął Galicję od momentu reszty kraju, władza austriacki po razu jednego stopniowy zdał sobie sprawę, jako ważna jest szereg na rzecz obronności państwa. Od tego momentu, nie rezygnując z udziału kapitału prywatnego, rożnymi przywilejami również ulgami zachęcał inwestorów, by budowali nowe odcinki w środku miejscach wskazanych wskroś wojsko.
Jako pierwszą, do wnętrza tym okresie, otwarto w środku 1867 linię Brennerbahn: Innsbruck - Franzensfeste - Bozen (– Werona, pośród Bozen i Weroną działała Südtiroler Bahn); k.k. priv. Südbahn. Prowadziła białogłowa do wnętrza kierunku nowej, bliższej granicy z Włochami. Przez kraina Górnych Węgier, innymi słowy dzisiejszą Słowację, przeprowadzono k.k.priv. Kaschau-Oderberger Eisenbahn (KOE) / cs. és kir.szab. Kassa-Oderbergi Vasút / Košicko-bohumínska železnica / Kolej Koszycko-Bogumińska. Rozpoczynała osobisty tok wciąż na Śląsku (w 1869 – uroczystość otwarcia odcinka Bogumin – Cieszyn), zaś wewnątrz 1870 otwarto sektor Koszyce – Preszów. Ukończono ją wewnątrz 1876. W tym czasie otwarto też szereg transkarpacką do Leluchowa i Tarnowa.
W Siedmiogrodzie pierwsza kolumna była linią prywatną zbudowaną w dolinie rzeki Maruszy pośród Aradem a Tövis / Teiuş, przedłużoną w 1870 r. do Petroşeni (Petrozsény).
Przełom lat 60. plus 70. XIX wieku to oddalony wzmożony wzrost kolei prywatnych. Między 1868 i 1873 wybudowano główną proporcja k.k. priv. Kronprinz Rudolf-Bahn na trasie Gaisbach-Wartberg - St. Valentin - Steyr - Selzthal - St. Michael - Unzmarkt - Villach - Tarvis - Lublana; było to najkrótsze złącze pośród Czechami i Triestem. Jednocześnie państwo zbudowało złącze z Włochami: Tarvis - Pontebba (granica). Kolej upaństwowiono w środku 1885. Nieco krócej (1866-1868) stabilny prace powyżej przedłużeniem dotychczasowej sieci do Lwowa na jedną z w największym stopniu zapomnianych prowincji koronnych - Bukowinę. Linia Lwów - Czerniowice (Czernowitz) została po pewnym czasie rozbudowana wewnątrz 1869 do Suczawy plus granicy rumuńskiej - do Jass dodatkowo Botoşani (Botoschan). W 1886 powstało wiązanie z Lwowa do Bełżca. Kolej funkcjonowała poniżej nazwą Lemberg-Czernowitz-Jassy-Eisenbahn (LCJE), upaństwowiono ją w środku 1889.
W 1871 ukończono linię Maribor (Marburg) - Klagenfurt - Villach - Lienz - Franzensfeste na Brennerbahn (k.k. priv. Südbahn). Kolej ta biegła na dużych wysokościach alpejskich. W 1877 otwarto Herpelje-Bahn, drugie podejścia do portu w Trieście: profil Herpelje - Triest St. Andrä (kolej ÖStB); maksymalne krzywość wynosiło 3,3%; kolejka straciła znaczenie po budowie Karstbahn (p. niżej), zamknięta została wewnątrz 1960.
W 1872 doszło do częściowej konsolidacji węzła praskiego za sprawą budowie linii łączącej Dworzec Smichov (Česká západní dráha dodatkowo Buštěhradská železnice) z Dworcem Franciszka Józefa (Dráha cís. Františka Josefa). Kolei nadano nazwę Pražská spojovací dráha. W 1874 otwarto budowaną 6 lat Kaiser Franz Joseph-Bahn / Dráha cís. Františka Josefa na trasie Wiedeń - Tulln - Gmünd - Veselí - Praga z odgałęzieniem Gmünd - Budziejowice - Pilzno - Cheb (Eger); było to najkrótsze złącze Wiednia z Pragą, aliści nie najszybsze ze względu na "oszczędnościowe", pełne łuków trasowanie linii.
Rozwój prywatnego kolejnictwa widzialny był też na ziemiach węgierskich. W 1873 Magyar Keleti Vasút otwiera spojenie Oradea (Nagyvárad) – Kluż-Napoka (Kolozsvár) – Teiuş (Tövis) – Braszów (Brassó), przedłużone w środku 1879 do granicy rumuńskiej (połączenie z Bukaresztem), i Magyar Északkeleti Vaspálya Társaság buduje sieć od chwili Nyíregyháza do Użhorodu, Mukaczewa i Sighetu Marmaţiei (Máramarossziget). W północnej części państwa powstaje profil Bratysława – Trenczyn (Waagtalbahn), przedłużena po pewnym czasie do Żyliny (Zsolna) wewnątrz 1883 (już jak kkStB). W zachodnich rejonach do wnętrza 1876 ruszyły lokomotywy na trasie Győr – Sopron – Ebenfurth (Raab-Ödenburg-Ebenfurter Eisenbahn / Győr-Sopron-Ebenfurti Vasút (GySEV)) – naczalstwo istnieje do dzisiaj.