Do końca lat 70. powstał uporządkowanie głównych linii pokrywających powierzchnia całego kraju. Drugim faza przyniósł zagęszczenie sieci - w środku 1880 wewnątrz krajach austriackich przyjęto ustawę o kolejach lokalnych, ustalającą ich specyficzne normatywy: maksymalna szybkość 25 km/h, mniejsza wielkość pasa linii niż kolei pierwszorzędnej, lżejsze szyny, ciaśniejsze łuki, nachylenia do 3,5% (wyjątkowo 5%).
Standardy te mogły egzystować odtąd korygowane prawem poszczególnych krajów koronnych (np. w Czechach ustawa z 1892 r. ograniczyła nachylenia do 2,5%). Na mocy takich przepisów powstała do wybuchu I wojny gęsta sieć połączeń lokalnych; w największym stopniu w Czechach, gdzie łączna rozciągłość linii powstałych w l. 1893-06 przekroczyła połowę długości linii powstałych wcześniej. W Galicji kolejami lokalnymi ówczesny m.in. linie Kraków – Kocmyrzów, Lwów – Janów (obecnie Ivano-Frankovo). Większość tych linii była czyli stała się częścią sieci krajowej.